Vinted en de Belastingdienst: moet ik belasting betalen? 🧾

Je ruimt je kast op. Je verkoopt in een paar maanden dertig kledingstukken op Vinted. En dan lees je ergens dat de Belastingdienst meekijkt — en zakt de moed je in de schoenen.

Laten we het meteen rechtzetten, want dit is waar bijna alle paniek vandaan komt: DAC7 is geen belasting. Het is een afspraak over het uitwisselen van gegevens. De Belastingdienst zegt het zelf in één zin, en die zin is de belangrijkste van dit hele artikel: "De verplichting voor platformen om gegevens te delen staat dus los van de belastingplicht; de fiscale regels zijn niet veranderd door DAC7."

Wat vóór 2023 onbelast was, is er niet door belast geworden. Wat wél veranderde, is de zichtbaarheid. En zichtbaarheid voelt als een aanslag, terwijl het dat niet is.

Het prettige aan de Nederlandse situatie is dat je niet op interpretaties bent aangewezen: de Belastingdienst rekent zelf twee voorbeelden voor, met bedragen erbij, en noemt daarin Vinted bij naam. Kocht je babykleding voor € 500 en verkoop je die een jaar later voor € 150? Dan is er "geen bron van inkomen" en hoef je er geen belasting over te betalen. Koop je wekelijks in bij kringloopwinkels om met winst door te verkopen? Dan wél. Die twee voorbeelden staan voluit in sectie 4, en samen tekenen ze de grens scherper dan welke vuistregel ook.

In de rest van dit artikel lees je wat er precies wordt doorgegeven, waarom die drempel van 30 verkopen of € 2.000 iets anders is dan iedereen denkt, en welke vraag de Belastingdienst wél stelt om te bepalen of je iets moet aangeven. Die laatste vraag is in Nederland een andere dan in de landen waarvan je de uitleg misschien tegenkomt — en dat verschil is de reden dat buitenlandse artikelen je hier op het verkeerde been zetten.

DAC7 is een Europese richtlijn die sinds 1 januari 2023 van kracht is. Hij verplicht online platformen om gegevens over hun verkopers door te geven aan de belastingdienst. Het doel is volgens de Belastingdienst "meer transparantie over inkomsten uit verkoop van spullen" via online platformen. De platformen worden bij naam genoemd: "De EU-richtlijn DAC7 verplicht online platformen zoals Marktplaats, Vinted en Airbnb om gegevens van hun gebruikers te delen met de Belastingdienst."

Volgens de Belastingdienst gaat het om "onder andere het burgerservicenummer (BSN), het aantal transacties en de opbrengst". Geen foto's van je advertenties, geen berichten, geen lijst van wat je verkocht hebt: wie je bent, hoe vaak, en voor hoeveel.

Dat verklaart ook waarom Vinted op enig moment om je gegevens kan vragen. Dat is geen extra controle op jou persoonlijk, maar een verplichting die op het platform rust.

Dit deel wordt zelden genoemd, en het is precies het deel dat rust geeft. De Belastingdienst schrijft op de pagina voor verkopers: "Als het platform gegevens over u doorgeeft, sturen zij u een overzicht met de omzet op dat platform. Hierop staan gegevens van uw opbrengsten per kwartaal. Dit betekent niet dat u ook meteen belasting moet betalen over uw opbrengsten."

Je wordt dus niet buiten je medeweten doorgegeven. Je krijgt hetzelfde te zien als de Belastingdienst. En je mag het controleren: gebruikers "kunnen deze gegevens controleren en eventuele fouten bij het platform melden". Klopt er iets niet, dan is het platform het adres — niet de Belastingdienst.

Dit is het cijfer waar iedereen naar zoekt, en waar bijna iedereen de verkeerde conclusie uit trekt. Wat de Belastingdienst schrijft: "Voor de verkoop van goederen is er een drempel: platformen hoeven alleen te rapporteren over verkopers die in een jaar 30 keer of meer verkopen of voor meer dan € 2000."

Lees goed wie hier het onderwerp van de zin is. Platformen hoeven alleen te rapporteren. Het is een instructie aan Vinted, niet aan jou. Kom je onder beide grenzen uit, dan geeft het platform je gegevens niet door. Kom je boven één van beide uit — dertig verkopen is genoeg, ook als het om kleine bedragen gaat — dan doet het platform dat wel.

De Belastingdienst laat op dit punt geen ruimte voor twijfel, en herhaalt het zelfs binnen dezelfde alinea: "Platforms rapporteren als u 30 keer of meer verkoopt of voor meer dan € 2.000 verkoopt per kalenderjaar. Dat betekent niet meteen dat u ook belasting moet betalen over die inkomsten. Ook niet als u 30 keer of meer verkoopt of voor meer dan € 2.000."

Die herhaling staat er niet voor niets. Het is de meest gemaakte denkfout op dit onderwerp.

Voor de volledigheid, want het scheelt verwarring: de drempel geldt alleen voor de verkoop van goederen. "Bij verhuur en dienstverlening via een online platform is er geen ondergrens voor de rapportageplicht." Verhuur je iets, of lever je een dienst via een platform, dan wordt er vanaf de eerste transactie gerapporteerd. Voor de gemiddelde Vinted-verkoper is dat niet aan de orde, maar het is de reden dat je online soms leest dat er 'geen drempel' is — dat gaat over een ander soort activiteit.

Hier zit de kern, en hier wijkt Nederland af van wat je in buitenlandse artikelen leest. De Belastingdienst kijkt niet naar één transactie om te zien of je erop verdiend hebt. De Belastingdienst kijkt naar je activiteit, en stelt daarover drie vragen.

Op de pagina Bron van inkomen staat het zo: "Inkomsten uit uw activiteiten zijn voor de inkomstenbelasting belast als er een 'bron van inkomen' is. U hebt een bron van inkomen als u voldoet aan 3 voorwaarden."

Letterlijk: "Dit betekent dat u tegen vergoeding activiteiten verricht buiten de privésfeer." De zinsnede die telt is buiten de privésfeer. Je eigen kast opruimen en die spullen aan anderen verkopen, is in de ogen van de Belastingdienst in beginsel een privéhandeling — ook al betaalt de koper je ervoor.

Letterlijk: "Uit uw activiteiten kunt u redelijkerwijs voordeel verwachten. Is de verwachting dat u vooral verlies gaat lijden? Dan is er geen sprake van een bron."

Dit is de voorwaarde die de meeste kastopruimingen buiten schot houdt, en het is belangrijk om te snappen waaróm. Kleding die je hebt gedragen is minder waard geworden. Verkoop je je eigen garderobe, dan haal je daar in de regel minder mee op dan je ooit hebt uitgegeven. Er valt dan structureel geen voordeel te verwachten — hooguit een deel van je uitgave terughalen. Precies die redenering gebruikt de Belastingdienst in het babykledingvoorbeeld hieronder.

Letterlijk: "U hebt ook de bedoeling om voordelen te behalen. Maar deze voorwaarde is minder belangrijk dan de daadwerkelijke verwachting."

Let op dat tweede zinnetje, want het corrigeert een uitleg die je online veel tegenkomt. Je intentie telt mee, maar weegt minder zwaar dan wat er redelijkerwijs te verwachten valt. Je kunt jezelf dus niet buiten de belasting redeneren met "maar ik deed het niet voor het geld" als je activiteit er alle kenmerken van heeft. En omgekeerd: één keer stiekem hopen dat die designerjas iets oplevert, maakt van je opruiming nog geen bron.

In sommige andere landen draait de vraag om de uitkomst per artikel: heb je er winst of verlies op gemaakt. In Nederland draait het om de aard van de activiteit als geheel. Dat verschil heeft een praktisch gevolg dat de moeite waard is om te onthouden: verkoop je toevallig één jas voor méér dan je er ooit voor betaalde, terwijl je verder gewoon je kast opruimt, dan wordt je opruiming daar niet ineens een onderneming van. De Belastingdienst beoordeelt bovendien "per afzonderlijke activiteit" of aan de voorwaarden is voldaan.

Het mooie aan de Nederlandse pagina is dat de Belastingdienst twee uitgewerkte voorbeelden geeft, met bedragen erbij. Ze staan hieronder zo letterlijk mogelijk, want geparafraseerd verliezen ze hun waarde.

"U hebt voor uw baby nieuwe kleding gekocht voor € 500. Na een jaar is het te klein geworden. U verkoopt deze kleding voor € 150 op een tweedehandskledingsite. De prijs die u betaalde voor de nieuwe babykleertjes was veel hoger dan de verkoopopbrengst van de tweedehands kleding. In dit geval hebt u geen bron van inkomen en hoeft u over deze inkomsten geen belasting te betalen."

Dit is de situatie van de overgrote meerderheid van de verkopers: spullen die je kocht om te gebruiken, en die je daarna voor een fractie van de aanschafprijs weer weg doet.

"U ziet dat er op een tweedehandskledingsite veel vraag is naar zogenaamde vintage kleding. U gaat wekelijks naar verschillende kringloopwinkels en koopt daar kledingstukken waarvan u verwacht dat u die met winst weer kunt verkopen. U koopt jaarlijks kleding in voor € 1.000. Vervolgens biedt u de kleding aan op een tweedehandskledingsite. U behaalt met de verkoop jaarlijks een opbrengst van € 2.100. In dit geval hebt u een bron van inkomen en moet u over deze inkomsten belasting betalen. De kosten, zoals verpakkings- en verzendkosten, zijn wel aftrekbaar."

Niet het bedrag. In voorbeeld 2 is de opbrengst € 2.100, maar de Belastingdienst gebruikt dat cijfer nergens als grens. Wat het verschil maakt, staat in de woorden wekelijks, koopt in, en verwacht dat u die met winst weer kunt verkopen. Dat zijn precies de drie voorwaarden uit de vorige sectie, ingevuld: buiten de privésfeer, redelijkerwijs voordeel te verwachten, met de bedoeling voordeel te behalen.

En let op de laatste zin, want die wordt vaak vergeten en werkt in je voordeel: kosten zijn aftrekbaar. Word je als bron van inkomen aangemerkt, dan betaal je over de winst, niet over de omzet. Je inkoop, je verzendkosten en je verpakking gaan er eerst af.

De twee voorbeelden hierboven zijn de uiteinden. Het echte leven zit er vaak tussenin, en het zou oneerlijk zijn om te doen alsof daar een simpel antwoord op is. Dit zijn de situaties waar de grens onduidelijk wordt — mét de eerlijke conclusie dat het van de omstandigheden afhangt.

Je ziet op een rommelmarkt een jas die je te goedkoop vindt, koopt hem, en verkoopt hem door. Eén keer per jaar. Dat is nog geen wekelijkse gang langs kringloopwinkels, maar het is ook niet je eigen kast. Waar de weegschaal doorslaat, hangt af van hoe structureel het is en wat je redelijkerwijs kon verwachten. Wordt het een patroon, dan schuift het richting voorbeeld 2.

Een verhuizing, een garderobe die niet meer past, een zolder die leeg moet. Je zit ver boven de dertig verkopen en ver boven de € 2.000, en het platform geeft je gegevens door. Naar de voorwaarden gemeten verandert het volume op zichzelf niets aan de aard van de activiteit: je koopt niets in, en je kunt over het geheel geen voordeel verwachten ten opzichte van wat je ooit betaalde. Maar volume trekt wel aandacht, en dan is het prettig als je kunt laten zien hoe het zit. Daarover gaat sectie 7.

Je zet de kleding van je zus, je buurvrouw of een kennis online en houdt een deel van de opbrengst. Nu verricht je een activiteit tegen vergoeding, en het is niet meer je eigen privésfeer. Dit is een situatie waarin je echt niet op een algemene gids moet varen. Leg het voor.

De meest voorkomende glijdende schaal. Je kast is inmiddels leeg, maar het verkopen beviel, dus je bent gaan aanvullen. Op enig moment is dat een andere activiteit geworden dan waarmee je begon. Er is geen datum waarop dat gebeurt en geen bedrag waarbij het omslaat — maar als je jezelf herkent in de rechterkolom van de vergelijking hierboven, is het moment gekomen om het uit te zoeken.

Blijkt je activiteit een bron van inkomen te zijn, dan is de volgende vraag: welke bron? De Belastingdienst onderscheidt er drie voor de inkomstenbelasting — "winst uit onderneming, loon uit dienstbetrekking, inkomsten uit overig werk" — en schrijft erbij: "Onder welke bron uw inkomsten vallen, is afhankelijk van een aantal factoren. Deze zijn vastgelegd in de wet en in de rechtspraak."

Voor doorverkopen op Vinted komen er in de praktijk twee in beeld. Ben je ondernemer voor de inkomstenbelasting, dan is het winst uit onderneming. Ben je dat niet, maar maak je wel winst, dan komt het terecht bij inkomsten uit overig werk — in de fiscale vaktaal resultaat uit overige werkzaamheden, en in het aangifteprogramma staat het onder de naam "Inkomsten uit overig werk". Welke van de twee het bij jou is, bepaalt de OndernemersCheck niet met zekerheid en wij al helemaal niet; dat is precies zo'n vraag voor de Belastingdienst of een adviseur.

Dit is het stuk dat mensen opluchting geeft. In voorbeeld 2 hierboven is de opbrengst € 2.100 en de inkoop € 1.000 — en de Belastingdienst voegt daaraan toe dat "de kosten, zoals verpakkings- en verzendkosten," aftrekbaar zijn. Wat overblijft na aftrek is waar het over gaat, niet het totaalbedrag dat over je rekening ging.

Daar hoort een tegenhanger bij die je eerlijkheidshalve moet weten. Word je juist níet als bron van inkomen gezien, dan geldt dat ook de andere kant op: "Als wij uw activiteiten niet zien als bron van inkomen, betaalt u er geen inkomstenbelasting over. Maar uw verliezen kunt u dan ook niet aftrekken." Je kunt het verlies op je eigen tweedehandskleding dus niet opvoeren.

Of je nu duidelijk in de hobbysfeer zit of in het grijze gebied: een minimale administratie kost je bijna niets en scheelt je een hoop onzekerheid. Niet omdat er iets mis is, maar omdat je dan kunt láten zien hoe het zit als er ooit een vraag komt.

Die laatste regel — een korte notitie waarom iets in huis kwam — klinkt overdreven, maar is in de praktijk het nuttigst. Over twee jaar weet je niet meer of die jas van jezelf was of dat je hem ooit op de kop tikte om door te verkopen. Één woord achter de regel volstaat.

Geeft het platform je gegevens door, dan krijg je daarvan zelf een overzicht met je opbrengsten per kwartaal. Dat is geen aanslag en geen aankondiging van een controle — het is dezelfde informatie die de Belastingdienst krijgt, zodat je hem kunt nakijken.

Deze gids behandelt uitsluitend de Nederlandse regels, zoals de Belastingdienst ze publiceert. Woon je in België, dan gelden er andere regels, met een andere logica, andere begrippen en andere bedragen — ook al valt België onder diezelfde Europese DAC7-richtlijn.

Wij noemen hier bewust geen Belgische cijfers of drempels. Niet omdat ze niet bestaan, maar omdat het door elkaar halen van twee belastingstelsels precies de fout is die dit soort artikelen gevaarlijk maakt. Een Nederlandse drempel op een Belgische situatie plakken levert een antwoord op dat overtuigend klinkt en niet klopt.

Bronnen

Elk cijfer en elk citaat in deze gids komt uit een van deze pagina's:

• Belastingdienst — Ik verkoop spullen op een online platform. Moet ik inkomstenbelasting betalen? (hobbymatig/privésfeer, de twee voorbeelden, "geen minimumbedrag aan winst", de rapportagedrempel, de btw-verwijzing)
• Belastingdienst — Bron van inkomen (de 3 voorwaarden, hobby- of familiesfeer, de 3 bronnen van inkomen, verliezen niet aftrekbaar)
• Belastingdienst — Europese richtlijn (DAC7) voor online verkopen (de drempel van 30 verkopen of € 2.000, "dit betekent nog niet dat u belasting moet betalen")
• Belastingdienst — Wat betekent DAC7 voor mij als verkoper? (het overzicht met opbrengsten per kwartaal dat je van het platform krijgt)
• Belastingdienst — Belastingdienst informeert over gegevensuitwisseling en fiscale regels online platformen (welke gegevens worden gedeeld, DAC7 van kracht sinds 1 januari 2023, gegevens controleren en fouten melden)
• Belastingdienst — Checken of ik ondernemer ben voor de inkomstenbelasting (OndernemersCheck)
• Belastingdienst — Wanneer bent u ondernemer voor de btw?
• Belastingdienst — DAC7-checklist voor verkopers, verhuurders en dienstverleners
• Voor Belgische verkopers — FOD Financiën

Bronnen geraadpleegd op 31 juli 2026. Regels en bedragen veranderen: controleer de actuele versie voordat je erop vertrouwt.